Ulaan Baator
Trip Start
May 01, 2007
1
4
53
Trip End
Feb 17, 2008
Mongolie, Mongolia
Monday, May 14, 2007
Een van onze eerste reacties als we aankomen in Ulaan Baator is; dit lijkt op Bolivia. De straten doen ietwat armoedig aan. Ook de mensen tonen gelijkenissen. De wangen zijn erg rood, het gevolg van de kracht van de zon in combinatie met de intense koude. In de winter halen ze hier temperaturen van 49 graden onder nul. Gelukkig is dat nu achter de rug en begint de lente. Gister was het zelfs bovenin de 20. Elk land heeft zo zijn eigen marketing. Mongolie noemt zichzelf het land van de blauwe luchten. Je zou ook kunnen zeggen land met de erbarmelijk slechte wegen maar dat klinkt waarschijnlijk wat minder aantrekkelijk. Wat verder opvalt is de hoge paarddichtheid van het land. Voor iedereen inwoner, en dat zijn er in totaal zo'n 2,5 miljoen, lopen hier 13 paarden rond. De mensen zijn overwegend zeer vriendelijk en spreken in tegenstelling tot de Russen aardig Engels.
Na een dagje bijkomen trekken we er op onze tweede dag op uit. Om 10 uur staat een busje klaar van Khongor, tevens de naamgever van ons guesthouse. Onze medereizigers hebben al plaatsgenomen. Het zijn een Ierse en een Fransoos die op huwelijksreis zijn. De trip duurt in totaal 3 dagen en op het programma staat een nadere kennismaking met Mongolie.We rijden UB uit met onze chaufeur die maar 4 woorden Engels spreekt en zien iets opvallends. De buitenwijken bestaan hier niet uit lemen hutjes, plaggen en een verzameling van stenen maar zijn allemaal Ger-retjes, de nationale woning. Wat de wigwam was voor indianen is de Ger voor de Mongolen. De weg brengt ons langs het Mongoolse landschap. Het landschap is erg mooi, blauwe luchten, wolken en de natuur reikt zover je kunt zien. Af en toe zie je een ger en heel vaak een groep schapen, koeien, geiten of paarden die soms gezellig op de weg staan. Laaghangende wolken zorgen voor enorme schaduwen die niet van verbrande stukken grond zijn te onderscheiden. De kuilen en hobbels nemen snel toe. Dikwijls verlaten we de geasfalteerde weg om parallel daaraan over de zandweg te gaan rijden.We worden flink door elkaar geschud. De totale tocht is 330 kilometer. Als we stoppen om te lunchen komt de keuken tot ons. Met behulp van onze reisgids vertalen we wat we krijgen in handgemaakte noodlesoep met schapenvlees. Het smaakt best goed.
Mongolie staat natuurlijk vooral bekend als het land van Gengis (of Chingis) Khan; de grote heerser die begin 13e eeuw het land zijn glorietijd bezorgde. In zekere zin is hij er de oorzaak van dat de Chinse muur bestaat. En daar zijn ze hier trots op. We drinken Chingis bier, gaan naar het Grand Khan eethuis, horen Chingis liederen en ga zo maar door. Gengis Khan veroverde grote gebieden van Rusland maar legde ze nooit de absolute macht op, eerder een soort van zelfbestuur. In de 20e eeuw waren de rollen omgedraaid. Het Rusland van Lenin en met name Stalin domineerde het land, vaak op de zelfde wrede wijze als waarop ze hun eigen land regeerden. De monasterie van Kharakorin is voor het overgrote deel verwoest omdat het Boedhisme, en elk ander geloof, niet rijmde met het communisme. Als door een wonder zijn 3 van de in totaal 18 tempels gered. Vandaag de dag zijn ze weer in gebruik, deels als museum en deels als bidplaats. 75% van de Mongoolse bevolking is, sinds het einde van de Russische overheersing en de intrede van de democratie in 1991, weer openlijk boedhistisch. In Kharakorin overnachten we in een toeristische Ger. Het stadje is vanaf 1220 zo'n 30 jaar de hoofdstad geweest en er gaan stemmen op om dat, 800 jaar na dato, weer in ere te herstellen als eerbetoon aan de grote Gengis Khan die de verplaatsing op zijn geweten had. Behalve een verouderde fabriek en de bovengenoemde monostarie is er werkelijk niets te beleven. De gesfalteerde weg stopt 5 kilometer voor de stadsgrens. Als we bij Karakorin zijn, is het tegen het eind van de middag. We stoppen voor een afgebladderd mintgroen hek en komen als we er doorheen rijden uit op een binnenplaats met 5 gertenten, een houten toilet- en douchehuisje. Het toilet is een tikkeltje minder erg dan dat we onderweg zijn tegengekomen. Het toilet onderweg bestond uit 4 hokjes zonder deur met uitzicht op de weg, in elk hokje twee planken om op te staan en daaronder een diepte van 10 meter. Deze keer is het gat gelukkig maar 5 meter diep. We eten wederom schaap en na het eten vraagt een oude mongoolse man of we naar zijn muziek willen luisteren. Hij heeft zich in een mum van tijd omgekleed in traditionele Mongools kledij. Hij geeft ons een mini-concertje op 5 verschillende instrumenten. We zijn verbaasd als hij later vertelt dat hij van beroep airport controller is en dat hij zich het musiceren zelf heeft aangeleerd.
De 2e nacht brengen we echt door in de middle-of-nowhere. De weg is opgehouden en we zien in de verte bergen, een rivier en zijn omgeven door steppeland. We stoppen bij een ger, in de verste verte zien we aleen 1 andere ger staan, verder niets. Hier wonen de Mongolen die de weidse vlakten met al hun schapen, koeien en paarden bestieren. Bij aankomst bij onze Ger is deze verlaten. Wat onwennig kijken we om ons heen en voelen ons een beetje als onuitgenodigde gasten. Kort daarna komen de cowboys aan op hun paarden. Als we binnen proberen te communiceren met handen, voeten en de Lonely Planet en we als kadootje Nederlandse delftblauwe klompjes hebben overhandigd voelen we ons al meer op ons gemak. Een vrouw begint met koken op een kachteltje. Het is een ronde bak, die gevuld kan worden met hout, afgedekt door een plat deksel. Hierop komt een grote pan. De rook wordt via een buis door het plafond van de ger afgevoerd.We eten met zijn vieren aan een klein tafeltje en zitten op krukjes. Ongelooflijk, maar binnen in de ger staat ook een klein tv-tje. De tv wordt voorzien van beeld door een schotelantenne en een zonnepaneel! Al leven ze hier nog in eenheid met de natuur zoals vroeger, een aantal moderne gewoonten zijn een natuurlijk onderdeel van het leven in deze ger geworden. De krant wordt bijvoorbeeld tot op de letter uitgeplozen en we zien in de ger op tv hoe in Frankrijk Sarkozy officieel president wordt van Frankrijk. Na het eten gaan we op paarden met Mongoolse houten zadels naar de rivier om te vissen. De zon gaat onder en geeft een mooi uitzicht. Als het donker en koud wordt maken we ons op voor de nacht. We stoken het vuur nog maar eens op. Als brandstof gebruiken ze hier naast hout de ouderwetse 'koeienvlaai', maar dan gedroogd. Buiten schurkt een kudde koeien zich tegen onze ger aan om een graantje mee te pikken van de warmte. De sterrenhemel is ongelofelijk mooi.
De volgende dag rijden we naar Khustain National Park. Het wordt deels gefinancierd door de Nederlandse regering (tot ons plezier en groot ongenoegen van onze Franse vriend die niet kan verkroppen dat Frankrijk maar niet genoemd wordt in de promotie film die we te zien krijgen) en onze eigen Willem Alexander en Maxima zijn hier recentelijk bij hun staatsbezoek ook geweest. Het levert hen een foto op in de Hall of Fame van het museum naast Julia Roberts. Het park is met name beroemd om zijn wilde paarden die beter bekend staan onder de naam Przewalski. We zien er zo'n 15 en daarnaast vele marmotten, hele grootte, en een enkele adelaar.
Kijk voor wat leuke foto's ook op de blog van onze reisgenoten Eimear en Nico: http://www.travelblog.org/Asia/Mongolia/blog-159396-21.html
Terug in UIaan Baator - letterlijk rode leider - nemen we lekker de tijd. Uitslapen, de was doen, web site bijwerken, wandelingetje. We gaan zelfs naar de film. Want in de hoofdstad doen ze graag hip en modern en daar hoort een Amerikaanse Blockbuster natuurlijk ook bij. De meisjes flaneren hier door de straten in hippe kleding. Ze zijn duidelijk opgelucht dat de winter voorbij is en halen letterlijk alles uit de kast. Internetten kost hier niets. Voor 3 uur betaal je 2100 togrog, nog geen anderhalve euro.We bezoeken een discotheek, met live optreden en stijldansende Mongolen (waar blijft de tijd? nou hier dus!) en belanden bij Dave's place die elke donderdag alle Britten uit de omgeving uitnodigd om een soort Weakest Link-quiz te spelen. Erg vermakelijk. En ook het eten is hier goed. We laten het schapenvlees voor wat het is en doen ons tegoed aan de maaltijden van Silk Road Bar & Grill. Voor een appel en ei maar o zo lekker. Al met al is het een heerlijk, bijna Zuid-Amerikaans land.
Comments
Moscow calling!
Lieve Daphne en Bernd, wat een feest om jullie site te lezen, ik heb er zojuist 3 afleveringen opzitten! Vooral degene over Moskou was voor ons natuurlijk super leuk - heel herkenbaar en goed te lezen dat jullie zo genoten hebben (de beschrijving sprookjesachtig uitzicht vanuit ons appartement streelde onze ego's!). Wij wensen jullie een fantastische reis, en wij blijven jullie via jullie blog volgen. Veel liefs & enjoy, Hanneke & Ernesto