Moskou en Transmongolie Express

Trip Start May 01, 2007
1
3
53
Trip End Feb 17, 2008


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Russia  ,
Wednesday, May 9, 2007

Cowboys en communisten

Moskou. Het eerste dat hier opvalt zijn de gigantische wegen door de stad en met name ook de hoeveelheden auto's die daar gebruik van maken. Als voetganger speel je hier geen rol van betekenis. De automobilist heeft het voor het zeggen. Wegen van minimaal 6 banen tot soms wel 12 banen breed zijn hier de regel. Ook de stoplichten kunnen het tempo van de stad de stad niet altijd bijhouden. De eerste keer dat we de stad in lopen staan we 5 minuten voor een 10 baans oversteek te wachten tot het stoplicht op groen springt, om uiteindelijk toch maar tegen wil en dank door rood het verkeer te trotseren. Een andere keer springt het stoplicht op rood en groen tegelijkertijd. Daar hebben ze in Almelo nog nooit van gehoord. Door de breedte van de wegen is het vinden van een parkeerplaats ook niet moeilijk. Op menig kruispunt parkeren de Russen hun auto gewoon op het midden van de weg. Er blijft genoeg ruimte over om er omheen te rijden.

We zijn deze dagen te gast bij Hanneke en Ernesto. Hanneke is een vriendin van Daphne haar studie en zij is zo gastvrij geweest ons in hun appartement te laten logeren. We slapen in een van de zeven zusters van Stalin; gigantische gebouwen die Stalin als een soort erfenis heeft achtergelaten. Je ontkomt er niet aan om een van deze gigantische gebouwen tegen het lijf te lopen als je hier bent. Het uitzicht vanuit het appartement aan de Ketelapperstraat aan de Moskva is sprookjesachtig. We kijken uit over het Kremlin dat op 10 minuten loopafstand licht. Terwijl we hier zijn lezen we beiden 'Een wolkenkrabber in Moskou' van de Belgische journaliste Anne Nevat. Het geeft een mooi beeld van hoe de bewoners van dit gebouw de afgelopen jaren hebben ervaren. Van de heimwee van de culturele en de militaire elite naar de communistische jaren voor 1989, tot de kansen van de jongeren en zakenmannen. In Russische woningen wordt de centrale verwarmingen letterlijk centraal geregeld. Je kunt dus niet als je het even koud of warm hebt de temperatuur iets aanpassen. Je kamertemperatuur, zo lees ik ergens, regel je via het open en dicht doen van je raam.

In Moskou bevinden we ons 5 dagen en dat geeft ruim de mogelijkheid om de stad te leren kennen. Dat doe je ook hier met de metro. Het zijn vaak prachtige stations. Als je, zoals wij, de stad aan de hand van de Lonely Planet van het jaar 2000 verkend, zie je pas hoe snel de veranderingen hier plaatsvinden. Vier van de vijf supermarkten, cafes of boekwinkels zitten niet meer op dezelfde plek. Om over internet shops maar te zwijgen. Je wordt er soms een beetje gek van, maar krijgt door het vele zoeken wel een goed beeld van de stad. Een van de meest bizarre gebouwen is de 'christus de verlosser-kerk'. De kerk is ten tijde van Stalin en het communisme tot ontploffing gebracht, om er een wolkenkrabber naar Amerikaans model neer te zetten. Toen de oorlog uitbrak waren echter alle materialen voor de bouw nodig voor de oorlogsproductie en is de de wolkenkrabber er nooit gekomen. Nu staat op dezelfde plek een remake van de kerk van vroeger. Een gigantische kerk met alle pracht en praal, tegen het kitscherige aan, van een paar honderd jaar oude kerk. De Russen, die het geloof massaal weer omarmen, stromen massaal toe. Jeltsin lag hier enige weken opgebaard.

De verschillende wijken van Moskou hebben allemaal een eigen karakter. We brengen een bezoek aan het Novodovichy klooster en de aanpalende begraafplaats. Hier ligt dezelfde Jeltsin inmiddels begraven, wat te zien is aan de grote bloemenzee en de drukte om het graf. Het klooster, een world heritage site, is mooi en geeft je even het idee dat je uit de razende drukte van de wereldstad bent. Niet ver daar vandaan liggen de Luzhniki sportvelden. Een gigantisch park van een grote die wij in Nederland niet kennen. Ter illustratie; hier staat niet alleen het Olympisch stadion waar in 1980 alle athletiekwedstrijden plaatsvonden, ook zie je hier het zwembad, tennisbanen, voetbalvelden en een skischans voor de doorgewinterde schanspringer. Het is moeilijk voor de stellen op de mooie lentedagen die we hier hebben dat er kort geleden nog actief aan wintersport is gedaan. In het stadion, de thuishaven van Spartak Moskou, is wedstrijd aan de gang. Die hadden we even over het hoofd gezien en dat is niet leuk als je Bernd Knuvers heet.

De stad is inmiddels in rep en roer. Millitairen nemen beslag van alles op en rond het Kremlin om hun voorbereidingen te treffen voor de parades van 9 Mei; Victory day. Dagen van de voren worden de marsen geoefend. Het geeft een goed beeld van het belang en de grootte van het leger in dit land. Naast het Kremlin is een gigantisch warenhuis neergepland. Het is alles behalve mooi, maar de grote namen uit de kledingindustrie hebben er een plaatsje weten te bemachtigen. De dag voor 9 mei is dit enome pand gesloten, net als het mausoleum van Lenin en het rode plein. Ze liggen te dichtbij het Kremlin. De St Basils kerk is nog wel te bezichtigen. Op 9 mei vieren de Russen feest en dat merk je met name de avond van te voren als tegen de avondspits vele Russen al diep in het Vodka glas hebben gekeken. Een dag later lopen vele ouderen, met alle onderscheidingen op, met de borst voorruit door de binnenstad om daar regelmatig te poseren voor de vele trotse medelanders die graag met hen op de foto willen. En als de man des huizes gesneuveld of overleden is dan neemt de weduwe de honneurs waar. Zo gaat dat in dit land.

Gelukkig waren we er vroeg genoeg bij om het Kremlin zelf te bezoeken. Het is een indrukwekkende vesting met een paar mooie kerken daarbinnen. Voor het Poeshkin museum staat een lange rij. Toch besluiten we aan te haken omdat de collectie 19e- en 20ste- eeuwse schilders groot is. Het wachten duurt ruim een uur, waarna we in de rij hebben gestaan voor een tentoonstelling van een Italiaanse beeldhouwer. De Franse- en Nederlandse impressionisten van weleer? Nee, die liggen in een heel ander gebouw! Daar stond gek genoeg dan weer geen rij. Het was een van de vele verrassingen die Moskou voor ons in petto had. In de wetenschap dat als we hier ooit terugkomen het Kremlin waarschijnlijk het enige gebouw is dat hier met zekerheid nog staat nemen we afscheid.

De Transmongolie Express. Op 9 mei nemen we de Transmongolie Express naar Mongolie. De trein brengt ons in 5 dagen en 6304km van Moskou naar Ulan Baator in Mongolie. Gedurende die 5 dagen maken we alleen korte stops bij de tussenliggende steden. In Moskou hebben we daarom vast bij onze favoriete supermarkt in Moskou proviand ingeslagen: Maasdam kaas, kruidenkaas, soepjes, noedels, crackers, chocolade, yoghurt, water, koffie... 

Voor vertrek stonden op het perron al heel veel mensen te wachten met ongeloolijk veel bagage. Vol verbazing kijken we hoe de Mongolen op de deuren afrennen om uit alle macht als eerste de trein in te kunnen, terwijl de trein nog rijdt! Als we in de trein stappen blijkt het te gaan om als eerste bij de opbergruimte te kunnen waar alle handelswaar wordt opgeslagen. Er worden dozen, paketten & zakken aangesleept en in de wagons geladen. Geen ruimte blijft hierbij onbenut: lege coupees, de plafonds, onder de vloerpanelen, echt overal weten ze een plek te vinden om hun spullen in te duwen. Als ik met mijn fototoestel naar het perron wil gaan om wat sfeerplaatjes te schieten, komt een Chinees ogende dame met zwarte leren handschoenen woedend op mij afgelopen. Foto's maken of te dicht in de buurt komen wordt niet gewaardeerd. Terwijl ik snel onze coupe inloop (vlucht), gaat Bernd nog even inkopen doen en 5 minuten later komt hij terug met een heerlijke gegrilde kip.  

Als de trein wegrijdt vertelt onze buurman uit London dat tijdens de strijd om als eerste in de trein te komen zelfs iemand tussen een wagon en het perron is gevallen en een paar meter is meegesleurd totdat hij door mensen op het perron omhoog is getrokken. Gelukkig heeft hij er niets aan overgehouden. In de trein lopen handelaren de hele avond op en neer met handelswaar: broeken, schoenen, tassen, jassen en truien. Op elk station waar we stoppen en met name de Russische, ontstaat een ware markt, waarbij zelfs paspoppen op de perrons tevoorschijn komen om de waren aan te prijzen. Het station blijkt de hotspot te zijn om de laatste Moskouse mode te kopen. Als de trein wegrijdt, worden de kleerhangers uit het raam gehangen en wordt zelfs vanuit het raam nog druk gehandeld met de mensen op het perron.  

De dagen in de trein vullen we met lezen, slapen, kolonisten, uit het raam kijken, de gegrilde kip opeten, kletsen met de buren en af een toe een biertje. In de restauratiewagon kunnen we zelfs een warme maaltijd bestellen en aan een gedekt tafeltje eten. Als ik aan het scrabbelen ben met de Engelse buren en Bernd aan een tafeltje zit met een aantal Nederlanders, valt een voorbijgaande Mongool onhandig op de tafel. Nog geen 5 minuten later blijkt dat de telefoon van Bernd weg is, die 5 minuten daarvoor nog op tafel lag!
 
Onderweg stoppen we o.a. in de plaatsen Perm, Yekaterinenburg, Omsk, Novisibirsk en Irkutsk en rijden we langs het Baikalmeer, het diepste meer ter wereld. In Gorki, vlakbij Perm, hebben een aantal Friezen met een kennis afgesproken dat iemand 's nachts om 4 uur op het perron van Gorki zou komen te staan met pannekoeken. Nadat er consternatie was ontstaan of we uberhaupt wel langs Gorki zouden komen (moest de dame in kwestie niet snel naar een ander station rijden?) werd door de Friezen de wekker gezet. Echter de trein was te vroeg op het desbetreffende station en de pannekoeken waren helaas misgelopen... Over Novosibirsk weten onze buurtjes Ben en Jeroen te vertellen dat deze stad van alle steden ter wereld aan alle kanten het verst verwijderd ligt van de oceaan of een zee (of zoals Bernd later in het treingastenboek zou schrijven dat je vanaf daar het langst er over doet om in de oceaan een bommetje te maken). In Irkutsk kopen we op het perron heerlijke verse vissen, die we in de trein op eten. Bij de grens vindt er zeer strenge Russinsche controle plaats. Dit doet een beetje denken aan het bereizen van het vroegere oostblok vanuit het westen. Het duurt meer dan 3 uur voordat we door mogen. De Mongolen zijn dan veelal al gevlogen. Hun handel zijn ze kwijt of ze willen geen import heffingen betalen en ze wachten op de volgende trein naar Moskou. Het tafereel herhaalt zich 15 kilometer verderop bij de Mongoolse douane. Je mag het station niet af, maar de controle is niet heel scherp. Achter het station verkoopt een man uit een oude Lada wat verse groente. De tijd lijkt hier stil te staan. Zo gaan er 5 dagen voorbij, waarin we ons tot onze eigen verbazing niet 1 dag vervelen. Als we in Mongolie zijn, vinden we het jammer om de trein alweer uit te gaan.
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: