House on Haunted Hill
Trip Start
Mar 31, 2011
1
14
20
Trip End
Aug 17, 2011
Bokor National Park, Khétt Kâmpôt, Cambodia
Monday, June 6, 2011
Na twee uur omhoog te zijn gelopen, ontmoeten we de pick-up truck weer. Nu het laatste stuk naar boven met de auto. Het weer verandert nu snel: dichte mist komt opzetten zodat we bijna niks kunnen zien. Temperatuur daalt naar zo'n 10 a 15 graden. De eerste grappen over de standaard horrorfilm waar een groep naïeve jongeren verdwaald in het bos en worden afgeslacht, komen op tafel.
De top van de berg is als een grote vlakte, met een oude watertoren, een katholiek kerkje, wat huisjes en aan de rand van de berg, het oude verlaten Bokor Hill Hotel. Het miezert een beetje en door de wolken die overdrijven op onze hoogte over de vlakte, lijkt het eerder alsof we in de Schotse bergen zijn dan in Cambodia.
We gaan naar het hotel waar we een simpele rijstlunch aangeboden krijgen. Daarna tijd om door het verlaten hotel te lopen. Het hotel is in de jaren twintig gebouwd en was als laatst in gebruik vlak voordat de Khmer Rouge het bewind overnamen. Geen deuren en ramen meer, alleen het skelet staat er nog. Het is doodstil hierboven, en er hangt een spookachtige sfeer. Er is een grote zaal waar het casino zich bevond en enorm balkon dat uitkijkt op het laagland en de zee. Top voor feestjes.
We hebben twee uur voordat we weer naar beneden gaan dus we bezoeken de oude personeelshuisvesting en het kerkje. Het kerkje is vervallen, maar juist daarom geweldig: beelden van dark religious magic, kwaadaardige monniken en nachtelijke rituelen uit oude spookverhalen flitsen door mijn hoofd.
Op de terugweg begint het zacht te regenen. We gaan even schuilen aan de kant van de weg. De regen houdt lijkt opgehouden te zijn en we gaan weer verder. Het tweede deel van de trek zal bestaan uit 30 minuten naar beneden lopen, over een andere weg. Als we net van de truck af zijn, begint het wederom te regenen. Nu geen miezertje, een stortbui. We rennen naar het bos om enigszins beschutting te krijgen van de bladeren, but to no avail. Het is een wolkbreuk. De regen komt met bakken tegelijk uit de hemel, in twee minuten zijn we doorweekt. Ik voel het water klotsen in m’n schoenen, terwijl we zo snel mogelijk naar beneden proberen te komen. De groep raakt nu opgesplitst. De gids gaat met de kopgroep, waartoe ik behoor, verder, terwijl er nog 6 anderen achter ons aankomen. Het horrorscenario begint zich te verwezenlijken. Het pad is echter goed zichtbaar, zodat verdwalen niet echt een mogelijkheid is. Op het moment dat het echt stijl naar beneden gaat, er over takken moet worden geklommen en de uitglijkans aanzienlijk groter wordt, besluit de gids dat hij de anderen gaat zoeken en gebaard hij ons verder te gaan. Na nog een tiental minuten ploeteren in de regen, bereiken we dan de weg, waarop de regen ineens ophoudt.
Nu is het wachten op de rest van de groep. Na 20 minuten komen ze eindelijk naar beneden geklauterd. Nat en koud worden we weer in de pick-up gezet en gaan we naar de ingang van het park, waar we worden overgeladen in een grote luxe Mercedes minivan, waar ik voor t eerst in Azie vraag of de airconditioning uit mag.
