Happy Coffee aan de Mekong

Trip Start Mar 31, 2011
1
9
20
Trip End Aug 17, 2011


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
What I did
Slow Boat

Flag of Lao Peoples Dem Rep  , Oudômxai,
Saturday, May 7, 2011

Aangekomen in
Laos in het vrij saaie grensplaatsje Huay Xai.


Hier zal ik de
‘slowboat’ naar Luang Prabang pakken: 2 dagen op de Mekong, richting
hartje Laos.

De dag voor
vertrek heb ik Luke ontmoet; een uit New Jersey afkomstige 27-jarige gast, hij
gaat ook die richting op. Net als iedereen in dit stadje overigens: er is geen
enkele reden om hier langer dan nodig te verblijven

Om 8 uur
opgestaan om in ieder geval op tijd te zijn voor het kopen van een ticket. Om 9
uur word ik verwacht bij het reisbureautje, om met een tuktuk naar de pier te
worden gebracht. Vrij op tijd, aangezien we vervolgens nog 2,5 uur moeten
wachten voordat de boot vertrekt: tijd genoeg dus om weer terug naar het dorp
te lopen, wat inkopen te doen en wederom richting de pier.

Tegen
vertrekttijd aan zit de hele boot vol met toeristen. In de buurt van Luke en
mij zit een groepje Engelsen - Ollie, Ollie en Hannah- en zo aan hun accent te
horen, afkomstig van geld. Hier zullen we de komende dagen nog veel mee
optrekken.

De reis verloopt
redelijk voorspoedig: aan weerszijden zien we de vruchbare oevers van de
Mekong, met veel zelfvoorzienende landbouw, houten hutjes, spelende kinderen,
ondoordringbare jungle. Af en toe meren we aan om wat locals van of aan boord
te nemen. Eenmaal komt een kleine schare kinderen aan boord die ons van
allerlei frisdrank en zoetwaar probeert te voorzien. Ik heb maar van een 9-jarige een halve liter Beerlao gekocht, ik kon hem er toch niet mee laten zitten. Ook dat is ontwikkelingshulp. 

 

“Welcome to Lao, Happy times in Lao, welcome to Lao”.

Enthousiaste
begroetingen van hele vrolijke mensen die ons een kamer proberen te verkopen aan de pier van het dorpje waar we aanmeren, Pak Beng, waar we de
nacht moeten doorbrengen. Ik deel een kamer met Luke.

Als we in
hetzelfde hotel wat eten op het terras met uitzicht op de ondergaande zon,
worden we constant omringd door wel hele blije mannetjes. “Welcome to Lao,
happy time in Lao!”

“Where you from?”

-“United
States."

-“Amsterdam."

-“Ah
Amsterdaaaammmm.”

Hij wijst naar
een poster van Bob Marley die een joint in z’n mond heeft en met zijn andere
hand een rookgebaar makend, zegt hij: “Amsterdam. Is Same-Same.”

Luke en ik
gniffelen en antwoorden: “Yeah my friend. Same-same. But different.”

Terwijl we wat
eten en nog een alleenreizende Amerikaan uitnodigen om bij ons aan tafel te
zitten, blijven er twee obers om onze tafel heencirkelen. “You wanna buy
weed?” 

“You want happy
coffee?”

Ik laat me
overtuigen en neem een happy coffee. Ik verwacht een kop koffie gecombineerd met
een soort slap aftreksel van een plantje dat ze in dit land wiet durven te
noemen. Ik ben niet zo’n fan van wiet, maar what the hell. Niemand in Nederland
komt het toch te weten.

Een kop koffie wordt voor me neergezet. Ik gebruik altijd een beetje melk in de
koffie en om een tot een goed kopje te komen, dient de koffie een diepbruine
kleur te hebben. Dit hangt af van de sterkte van de koffiesterkte en de
hoeveelheid toegevoegde melk. Teveel melk is echt afschuwelijk, dus men beginne
met een beetje creamer en gaat net zo lang door tot de gewenste kleur – en
smaak – is bereikt.

Bij het eerste beetje
creamer blijft de koffie net zo zwart als ie was. Dit is normaal een signaal
dat de koffie erg sterk is, een goed teken. Nog maar een beetje dus. De koffie
blijft pikzwart. Ik probeer een volle, sterke koffiesmaak te ruiken maar ik
ruik niets. Vreemd. Ik gooi de volledige inhoud van het sachet creamer in de
koffie. Ik roer. Niets. Geen kleurverschil. Dit is toch wel heel apart. Vooral
als ik de koffie proef. Er is geen te te definiŽren smaak te ontdekken. Geen
wiet. En al helemaal geen koffie.

Dus ik vraag aan
onze enthousiaste ‘happy’ bediening wat dit is en wat er in zit.

“Ah my friend…. It is from the hilltribe people. Special for
you. Welcome to Lao. Happy time in Lao. Very good opium.”

Opium. Mmmmmmmmmkkkaaaaaaaaaaaaaaaayyyyyyyyyyyy.

Stroperige,
teerzwarte, vers van de zijderoute afkomstige opium.

Ik heb het kopje
zwarte pek maar genuttigd, helaas voelde ik me in geen mijlen zo vrolijk en
joviaal als onze nieuwste Laose vrienden. Maar lekker slapen deed ik wel. 
Slideshow Report as Spam

Comments

hidde on

Yooo, dat interieur van die slowboat is wel verbeterd zie ik! echte stoelen. man, wat was ik die houten bankjes zat na twee dagen, ik kon geen normale zitpositie meer verzinnen. Nu in Luang Prabang denk ik? mooi stadje dat met een goede bowlingbaan, die je vast al hebt gevonden...

bekkeringpacker
bekkeringpacker on

Haha, ja, ik had ook op houten bankjes gerekend en dus voor 10.000 kippen een mooi kussen met beertjes erop gekocht die overal werden aangeboden. Bij aankomst bij de boot bleek dat niet bepaald nodig te zijn geweest.
Ik zit inmiddels alweer een flink stuk verder dan de inderdaad door ons gevonden bowlingbaan in Luang Prabang, maar dat komt later. Zoals je ziet loop ik wat achter met posten.

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: