AVSF- vrijwilligerswerk: stakeholders- bezoekjes

Trip Start Jul 29, 2013
1
12
14
Trip End Oct 29, 2013


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Senegal  , Louga,
Tuesday, September 24, 2013

Jaja, ik weet het, ik ben serieus achter met mijn tekstjes... Maar zolang ze komen is het goed ;)

Deze keer zal ik er een overzichtje van maken per dag:
 
Zondag 15/09: 
Met het openbaar vervoer naar Matam. Ik denk dat dit het slechtste stuk weg is dat ik alk heb meegemaakt. De 'Gare Routière' ligt helemaal aan het begin van de stad. We stappen uit en gaan op wandel. Na een aantal keer bellen naar zo'n 5 verschillende nummers hebben we nog steeds niemand aan de telefoon gekregen. Na wat wandelen met onze bagage in het vreselijk hete middaguur in de warmste streek van Senegal, krijgen we uiteindelijk iemand aan de telefoon. Hij krijgt ons uitgelegd dat we de weg moeten vragen naar de 'Conseil Régional', en dat het daar dan dicht bij is. Na het zo'n 6 keer aan mensen op straat gevraagd te hebben en 45 minuten gewandeld te hebben, ploffen we neer langs de kant van de weg in de schaduw van een boom. Na een paar minuten stopt een brommer bij ons. Wij helemaal uitgeput, en geen zin in grote verhalen, zijn wat kortaf. Totdat blijkt dat hij naast AVSF werkt en al had gehoord dat er 2 'Toubabs' zouden komen. Hij toont ons onze verblijfplaats. Wat een opluchting!!
Na een tijdje komen de econoom en de chauffeur bij ons langs. Ze nemen ons me naar het enige restaurant voor het avondeten. Kaat achterop de brommer van de chauffeur, en weg! Dan zegt de econoom tegen mij: "Wil jij liefst met de brommer of liefst wandelen?". Ik met alle mogelijke waarschuwingen van mama in mijn hoofd, zeg dat wandelen wel goed is. Maar goed, want zijn reactie: "Oh, maar goed, want met de dikke modder van de regen van daarnet durf ik niet zo goed te rijden!". Ik vraag me af hoe het geweest zou zijn als ik gezegd had dat ik met de brommer wou...

Maandag 16/09:
De baas is op missie in de brousse, dus wij zitten een dagje in de airco op het internet en verkennen het mini- stadje.

Dinsdag 17/09: 
De baas is op kantoor en probeert ons uit te leggen wat er van ons wordt verwacht. We krijgen wat leesvoer om ons in te werken in het lopende project. Na een dik uur waren we klaar. We zullen een impactanalyse moeten maken van een urgentieproject van de FAO: deparasitering en veevoederhulp voor koeien, schapen en geiten bij de kwetsbaarste veetelers uit de regio. En het grote vraagteken is: Waar is de wetenschappelijke benadering? Als wij een statistisch relevant en wetenschappelijk correct onderzoek willen doen, hebben we veel te weinig gegevens voor handen. Maar de enquêtes zijn al opgesteld, de steekproefpopulatie ligt al vast en de eerste tellingen zijn al gebeurd. Daar valt dus niets meer aan te doen... We zullen er het beste van moeten maken! (Gelukkig dat we voor onze thesis niet ergens in een half project werden ingesmeten, maar dat we dat zelf, met goede begeleiding, helemaal konden plannen!!)

Woensdag 18/09:
De baas snapt niet dat wij al klaar zijn met het lezen en begrijpen van die drie documenten. En geeft ons onder ons voeten dat we om 8h30 nog aan het ontbijten zijn. We gaan dus na het ontbijt nog eens bij hem langs om extra werk te vragen. Maar dat heeft hij niet. Dus nog een dagje bezighoudstherapie.

Donderdag 19/09:
We mogen mee de brousse in met hen. We keken er naar uit om iets om handen te hebben. We komen aan op de eerste stopplaats. Daar zitten zo'n 25 mannen in een klein hokje. En de baas zegt: "Vraag maar wat je wilt weten, dit zijn de begunstigden van het project.". Ohh... Onze mond valt open. We wisten helemaal niet dat we op die manier 'voor de leeuwen gegooid zouden worden'. anders hadden we gisteren wel eens nagedacht over relevant en doordachte vragen. Maar: 
- Gelukkig lijkt het principe wat op de groepsdiscussies die we voor onze thesis deden. 
- Gelukkig ging de helft over het bijvoederen van koeien met industrieel veevoeder, wat in mijn thesisonderwerp zit.
- Gelukkig hebben we (twee jaar geleden) een vak gehad waar tropische landbouw systemen in aan bod kwamen.
- En gelukkig zijn Kaat en ik hier in Senegal al een goed team geworden en beiden mondig genoeg om er ons doorheen te slaan.
Het is dus nog wel goed gegaan. Maar anders, wat een ramp zou dat geweest zijn... En ik wilde echt niet afgaan, want het was ook de eerste keer dat we de FAO- afgevaardigde zagen.
's Avonds in het hotel stellen we een deftige en gestructureerde lijst met vragen op. Met de hoop dat we morgen ongeveer hetzelfde zullen doen als vandaag. Wat dat blijft nog steeds een vraag. Onze thesisbegeleidster had ons al gewaarschuwd dat de mensen hier niet echt op vragen kunnen antwoorden. En dat werd weeral eens bevestigd. Ook al is het niet te snappen dat je geen deftig antwoord kunt krijgen vragen als: "Wat gaan morgen doen?"en "Hoe laat gaan we vertrekken?".

Vrijdag - Maandag 20/09 + 23/09:
Opnieuw wat mensen ondervragen in telkens andere dorpen/regio's. Af en toe groepen, af en toe mensen individueel. Mensen met functies zoals: private veearts, hulpje van de veearts, 'chef de poste vétérinaire', 'chef de l'élevage du région', directeur/econoom/magazijnier van de voederopslagplaats, enquêteur,...

De vragen zijn telkens hetzelfde, en de antwoorden meestal ook. Bijvoorbeeld op de vraag: "Welke veranderingen zou je voorstellen in het geval dat het project volgend jaar opnieuw zou lopen?", is steevast het antwoord: "We willen graag meer van alles." Tja, dat helpt mij nu niet echt vooruit... ;)

Met elk gesprekje in de eerste 3 dagen leren we aspecten bij over het programma die de baas ons gerust had mogen vertellen of laten lezen voor de effectieve start, we hadden er de tijd voor! Zoals bijvoorbeeld:
- Vorig jaar liep er een vergelijkbaar project
- Er is een tussentijds rapport opgesteld in april 2013
- De criteria om bij de 'kwetsbaren' te horen
- Het selectieproces om uit de groep 'kwetsbaren' bij de 'begunstigden' te belanden
- Het type gebruikt déparasiteringsproduct
- Dat er zowel 'ideale mix'- voeder als mineralen- en vitaminen- supplementen werden uitgedeeld
- ...

We zien ook heel wat vaccinaties van koeien live gebeuren. Vaak is er een hele heisa aan verbonden van koeien die elkaar vertrappelen. Maar wonderwel komen de beesten er steeds ongeschonden uit!

En dan plots, zondag in de auto, vraagt onze baas ons wat wij eigenlijk studeren en in welk jaar we zitten. Nu staan wij echt versteld :o ! Hoe heeft hij kunnen verwachten dat wij dat wel allemaal gewoon zo zouden kunnen/weten? We hebben nergens iets ondertekend? Hoe kan hij weten dat we onze afspraken zullen nakomen? Hoe kan hij verwachten dat we dat wel allemaal degelijk zullen doen? Het is toch nog wel een belangrijk rapport, en het moet eind oktober bij de FAO worden ingediend... En stel dat we zomaar vertrekken, dan heeft hij niets. Want er was vaak niemand die onze begeleide tijdens de interviews en al onze nota's zijn in het Nederlands...

Dinsdag 24/09:
's Ochtend krijg ik nu wel alle achtergrondinfo, nadat we er al een hele week over zeurden... MAar OK, beter laat dan nooit. 
's Middags vertrekken we richting Dakar.

Kaat haar ouders komen morgen aan. Dus vanaf dan zal ik 10 dagen alleen in de bureau van AVSF Dakar verblijven en er het rapport schrijven. Ik ben benieuwd hoe het zal verlopen, zo in mijn eentje ;) :s
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: