(Domme) Lelijke Beesten

  Oudtshoorn, Western Cape, South Africa
Saturday, July 4, 2009

Met deze titel bedoelen we niet onze kinderen, noch onszelf, maar daarover meer later.

Vanmorgen om 6u30 is Jasper in de antieke cottage onze kamer binnen gestormd, met als gevolg dat onze Victor (die zogoed als elke avond bij ons op de kamer moet slapen) ook wakker was. Aangezien Jasper in bed wou kruipen en het bed nogal aan de erg kleine kant was heb ik dan maar Marianne achtergelaten bij de jongens en ben gaan verder slapen in Jaspers bed bij Sarah op de kamer. Om 8 uur opgestaan voor ontbijt (Marianne en de jongens hadden er toe al een fimpje op zitten) en onze kinderen hebben allemaal de ontbijtworstjes in grote getale opgesmoefeld (gelukkig hadden ze er deze keer ook voor zichzelf besteld en moest ik mijn lekker worstjes niet afstaan zoals gewoonlijk).

Daarna hebben de kinderen nog even kunnen spelen in de speeltuin van cottage zelf terwijl wij alles verzamelden en de koffers ingeladen hebben.

Oorspronkelijk plan was om via de Valley of Desolation te vertrekken naar Oudtshoorn (een lange trip terug) maar aangezien de valley in een nationaal park lag hebben we besloten om deze piste achter ons te laten en gewoon te vertrekken (anders voor het simpel erdoor rijden moest er weer toegangsgelden betaald te worden).

Gelukkig dat we dit overgeslaan hadden want gedurende de trip tussen Graaff Reinet en Willowmore hebben we de saaiste weg ooit gereden : minstens 120 km rechtdoor, met niets, maar dan ook niets te zien, geen berg, geen water, geen huizen, gewoon aarde met hier en daar een toefke struik, zelfs de apen die we de voorbije dagen overal rond de weg zagen vonden het hier maar niets want die waren er ook niet. (het was zelfs de moeite niet om foto's van het landschap te trekken)

Uiteindelijk toch een bocht tegengekomen en het kleine dorpje Willowmore binnengereden want onze kleinste had het weer gehad (het begon tegen etenstijd aan te lopen) om in de plaatselijke horeca een hapje te eten en uit de wagen te zijn. De kleine snackbar/pizzatent waar we binnen gevallen zijn (stel u er vooral niet teveel bij voor) had vermoedelijk nog nooit een toerist over de vloer gehad. Een lunch voor 5 voor de omgerekende som van 8,5 euro (inclusief drank en fooi), en het was nog lekker ook (en zoals gewoonlijk waren de locals weer supervriendelijk).

De tocht verder gezet naar Oudtshoorn met nog een kleine omweg (op aanraden van Jan Fouché) naar de Meiringpoort pass. Echt wel de moeite waard. De weg loopt langs het riviertje beneden in een pas tussen de heel hoge bergen (had een beetje Grand Canyon gevoel), fenomenaal mooi maar heel moeilijk op foto vast te leggen.

De kinderen zijn vandaag superflink geweest in de auto (het goede mag ook al eens gezegd zijn) en uiteindelijk zijn we rond 15u aangekomen in Oudtshoorn (Ostrich capital of the world), vlug ingechecked in ons verblijf en richting stuisvogel showfarm gegaan (ik weet het klinkt als de moulin rouge voor vogels).

Daar de tour meegevolgd en na een filmpje over struisvogels was het tijd voor het echte werk.
Eerst mochten we op een stel echte struisvogel eieren gaan staan om te testen hoe stevig ze waren. Deze kans kon ik niet laten liggen en dus ben ik samen Jasper erop gaan staan.

Daarna hebben onze 3 pagadders de kans gehad om bovenop een struisvogel te zitten wat ze allemaal met veel plezier aanvaard hebben. Het mooiste moment van Victor hebben we jammergenoeg niet op foto toen hij recht in de ogen van de struisvogel probeerde te kijken. Sarah heeft daarna de primeur van haar leven gehad en mocht een ritje maken op de struisvogel. De video hiervan kan ik niet opladen wegens teveel megabytes, maar hebben jullie zeker nog tegoed als we thuis zijn..

Terug in ons verblijf hebben we nog een braai gehouden in ons heel leuke chalet, met terras dat uitkijkt op een meertje. Super charmant weeral.

Voor de geïnteresseerden : onze Nissan Gran Livana heeft er ondertussen al meer dan 2.750 km samen met ons opzitten (en ziet er dus niet meer uit van al het stof en rommel en kruimels die hij al te verduren heeft gehad).

Het einde van onze doorgaanse dag is als volgt : de kinderen en onszelf van eten voorzien, al dan niet in onze eigen accomodatie en daarna in bed (soms nog eerst in bad, als de accomodatie niet te koud is). Daarna foto's opladen op computer bij een glaasje wijn (hebben ondertussen om en bij de 1000 foto's en flimpjes samen), foto's bekijken en selecteren welke we in de blog willen. Blogje schrijven (afhankelijk van de vermoeidheid van de schrijver korter of langer), foto's opladen in blog, layout een beetje goed zetten (bij te grote vermoeidheid geen layout aanpassen) en daarna in bed (als de fles wijn leeg is). Soms ligt Marianne tegen deze laatste stap al te slapen in bed of in de sofa van dienst. (zoals nu)