Het spookt hier
Trip Start
Jul 06, 2008
1
11
Trip End
Aug 05, 2008
Esch-sur-Alzette, Luxembourg, Luxembourg
Tuesday, August 5, 2008
Gisteren vertrokken uit Verdun, na kennis gemaakt te hebben met de Staffordshire knot (drievoudige knoop om drie mensen tegelijk te kunnen ophangen...!). Tevens zijn we nu volledig ingelicht omtrent Asperen (spreek uit "aspirine") en de overvloed aan Turken aldaar (zijn in de plaats gekomen van Molukkers en hebben allemaal een schotelantenne); de kwaliteiten van Maggie Thatcher (zal tzt terecht een staatsbegrafenis krijgen), het gebrek aan socialisme van Blair; de algehele Euro-ellende; Surinaamse meisjes in Engelse vrouwengevangenissen (spreken beter Nederlands dan Surinaams) en nog zo wat van die dingen. Oh ja, en er is een fantastische camping in Luxemburg, in Esch sur Alzette. Laten we daar nu net heengaan!
En nu staan we dus in Esch. Gistermiddag was het tamelijk goed weer, wel een koud windje, maar dat kwam goed uit want we hadden bedacht dat we nu eindelijk eens die Gaalgebierg af moesten dalen om Esch te gaan verkennen. Daar zagen we de vorige keren nogal tegenop. Naar bleek terecht, want die afdaling viel niet mee. Hellingen van 14% enzo. Beneden aangekomen trilden onze knietjes van de inspanning. Het eventuele plezier in Esch was dus al danig vergald, vooral bij de gedachte aan de klim terug. Maar goed, wij dus lopen. Op naar het voetgangersgebied. Nou dat viel dus ook niet mee. Best sjieke winkels, maar daar hebben wij niets mee. En verder dus eigenlijk niets. Pittoresk? Ho maar. Het enige wat nog een beetje interessant was, was de tekst op het raadhuis: "Mir woll bleiben wer mer sin". Of iets dergelijks. Zag er uit als erg plat duits, maar was hoogstwaarschijnlijk Luxemburgs. Cola op terrasje om weer een beetje op te peppen, want we moesten nog terug die berg op. Via de lokale Zeeman (kenmerkend voor het pittoreske gehalte van Esch) waar we nog even twee afwaskwasten scoorden, wij weer aan de klim. Geen idee hoelang we er over gedaan hebben. Lang, dat is zeker. Erg lang. Gelukkig heeft de camping ook een terrasje, daar zegen we dus onmiddellijk neer. Na een uurtje en een biertje voelden we ons weer een beetje mens, en konden we met trillende benen ons busje bereiken. Dat was uiteraard inmiddels omgeven door andere kampeerders, maar gelukkig hadden we alleen Hollanders aan de overkant. Viel dus reuze mee.
Helaas was het algauw te fris om buiten te zitten, maar dat is niet erg als je een busje hebt. De frisse avond werd gevolgd door een koude nacht. Veel geslapen hebben we dus niet. Eerst éen deken erbij, toen de duizend-dingen-doek erop, toen nóg een deken, daartussendoor plassen en natuurlijk kreeg T ineens honger. aangezien W toch min of meer sliep moest ze zich behelpen met een droge boterham. Boter en beleg zaten namelijk helaas in het kastje waar de tafel overheen zit als we slapen. En als W daar ligt kan die dus niet opzij. En of dat allemaal nog niet genoeg was, vanaf een uur of elf begon er ook nog een enorme herrie. Eerst een paar dronkelappen, nog niet zo erg, want die gingen uiteindelijk toch wel slapen. Vervolgens meenden we te horen dat ze beneden bij het station de treinen aan het rangeren waren. Gerommel, een soort fluittoon, gebots, weer gerommel, gedender, fluittoon, soort van "hoei"-geluid, weer gedender. Alleen hield dat 'rangeren' nooit meer op. En zó groot is dat station niet. De ganse nacht bleef het doorgaan, tot ver in de ochtend, om 10 uur waren ze nog bezig. Waarschijnlijk was het dus iets anders, maar wat? W opperde nog dat ze misschien met wegwerkzaamheden bezig waren, dat hadden we gisteren gezien. Alleen heerste daar tóen een diepe rust. Dus? Spoken??? Tijdens het ontbijt besloten we in ieder geval dat we niet nog zo'n nacht wilden. Bovendien was het nog steeds behoorlijk fris daar op die berg. Terug naar Amsterdam, daar hadden we eigenlijk toch het meeste zin in.
Terwijl W ging douchen gebeurde er weer iets vreemds: T hoorde plotseling een stem uit het dasboardkastje, "de weg vervolgen alstublieft". Miep? Maar die stond toch uit? Ach nee, het zijn de jongetjes aan de overkant, die spelen natuurlijk met de Tomtom van hun vader. Paar minuten later, weer die stem: "de weg vervolgen..". Ja hoor, het zijn die jochies, ze doen het zelfs na en roepen ook "de weg vervolgen..". Weer een paar minuten later, weer die stem. Het lijkt toch wel erg veel op de stem van Miep... Toch maar eens in het kastje kijken. Etuitje met Miep open, en waarachtig, ze staat aan!!! Helaas wist T niet waar het aan-uit knopje zat, dus bleef Miep nog tot W terugkwam roepen dat we de weg moesten vervolgen. Maar hoe kan zo'n ding nu na drie weken in het dashboardkastje zichzelf spontaan aanzetten? Spoken???
De Britse overburen (aardige mensen, want rustige kinderen en een VW-bus) hebben het ook niet meer. Alles is ingepakt, de vrouw gaat nog even betalen, en de man wil alvast de bus richting receptie rijden. Dat gaat dus even niet. De bus begint spontaan keihard te claxonneren, daarna gaan de lichten knipperen en klinkt het alarm. De man probeert het een paar keer, steeds met hetzelfde resultaat. En starten ho maar. Als vrouw terugkomt is hij driftig bezig met op allerlei knopjes te drukken. Gelukkig dat Engelsen zo flegmatiek zijn! Samen drukken ze nog op nog wat meer knopjes (zo'n sleutel met afstandsbediening... ) maar nog steeds wil hij niet starten en blijft de claxon loeien, de lichten blijven knipperen en het alarm blijft gillen. Man morrelt wat onder motorkap. Geen effect. Uiteindelijk duikt hij met een kniptangetje onder de motorkap. Wel effect! De alarmherrie is over! Klein probleem is wel dat de motor nu nog steeds niet starten wil, en toeteren doet ie nog wel. Nog maar een keer met de tang. En ja hoor, het is stil, en daarna start de motor! Hoe dat nou weer kan? Spoken???
Echt de hoogste tijd om hier weg te gaan. Dag Esch!
